Ponadczasowa uniwersalna świadomość przyczyną Wielkiego Wybuchu

Świadomość i jej związek z rzeczywistością fizyczną pozostaje jednym z najgłębszych wyzwań naukowych i filozoficznych. Nowatorskie teorie proponują, że nie jest ona właściwością wyłaniającą się z procesów w ludzkim mózgu, ale podstawowym aspektem rzeczywistości.

Czy świadomość jest polem podstawowym, czy wyłaniającym się procesem?

Świadomość leży u podstaw Wszechświata, nie powstaje w ludzkim mózgu, a istnieje jako pole podstawowe – twierdzi prof. Maria Strømme. Fizyk proponuje radykalnie nową teorię świadomości, zgodnie z którą indywidualna świadomość nie jest generowana wyłącznie przez mózg, ale jest efektem istnienia podstawowego pola. Nie kończy się w momencie śmierci – powraca do pola uniwersalnego, niczym fala zatapiająca się w oceanie.

Opierając się na kwantowej teorii pola Maria Strømme konstruuje model oparty na trzech zasadach: uniwersalnego umysłu, uniwersalnej świadomości i uniwersalnej myśli. Zasady te opisują podstawową, bezpostaciową inteligencję (umysł), zdolność do świadomości (świadomość) oraz dynamiczny mechanizm, poprzez który powstaje doświadczenie i zróżnicowanie (myśl).

Model matematyczny, uwzględniający czas i przestrzeń, traktuje świadomość uniwersalną jako pole podstawowe. Różnicowanie go na indywidualne doświadczenie następuje poprzez różne mechanizmy. Są to np.: łamanie symetrii, fluktuacje kwantowe i dyskretny wybór stanu w ramach takich koncepcji fizycznych, jak:

• porządek implikowany Bohma (implicate order), znany również jako ukryty porządek;
• potencjał Heisenberga: res potentia i res extensa są wzajemnie implikującymi się bytami ontologicznymi;
• wszechświat partycypacyjny (participatory universe) Wheelera.

Model ten sugeruje, że pozorna odrębność indywidualnej świadomości jest iluzją. Wszelkie doświadczenie indywidualne ostatecznie wynika z jednolitego podłoża. Jest to zgodne z pojawiającymi się teoriami grawitacji kwantowej, teorii informacji i kosmologii. Zakładają one, że klasyczna czasoprzestrzeń wyłania się z głębszego porządku przedprzestrzenno-czasowego. Koncepcja oferuje nieredukcjonistyczną alternatywę w neuronauce, sugerując, że świadomość oddziałuje z procesami fizycznymi. Czerpiąc ze spostrzeżeń fizyki, metafizyki i filozofii, ramy koncepcyjne proponują nowe kierunki interdyscyplinarnych badań nad naturą świadomości.

Obecne podejścia naukowe mają na celu przede wszystkim wyjaśnienie świadomości jako zjawiska wyłaniającego się z mózgu. Na przykład neuronauka poznawcza modeluje świadomość jako wynik złożonych procesów neuronalnych i integracji informacji. Pogląd ten nadal opiera się na materializmie, traktując świadomość jako coś drugorzędnego w stosunku do procesów fizycznych.

Teoria Orchestrated Objective Reduction (Orch-OR) Rogera Penrose’a i Stuarta Hameroffa jest częściowym odejściem od tego paradygmatu. Zakotwicza świadomość w strukturach biologicznych, w szczególności jako w zorganizowane redukcje stanu kwantowego w mikrotubulach, składnikach cytoszkieletu wewnątrz neuronów. Ale wprowadza również radykalną zmianę ontologiczną. Orch-OR zakłada, że redukcje te zależą od geometrii samej czasoprzestrzeni. A pierwotne zdarzenia protoświadomości mogą zachodzić niezależnie od mózgu, osadzonego w strukturze wszechświata. Świadomość wyższego rzędu powstaje poprzez biologiczną orkiestrację. Ale podstawowe składniki świadomości to fundamentalne cechy rzeczywistości. Pozostaje głębsze pytanie metafizyczne: czy świadomość jest polem podstawowym, czy wyłaniającym się procesem? A także: w jaki sposób uniwersalna natura świadomości łączy się z jej różnicowaniem w indywidualne doświadczenie.

Zasada 3P – indywidualność wyłania się z bezpostaciowej całości

Trzy zasady (3P) umysłu, świadomości i myśli, wprowadzone przez Sydneya Banksa, oferują nowatorskie spojrzenie na ten podział. Banks podkreślił, że zasady te są wieczne, istnieją poza przestrzenią, czasem i materią. Koncepcja wychodzi z założenia, że świadomość nie jest zlokalizowaną ani wyłaniającą się, ale uniwersalną, bezpostaciową rzeczywistością, z której powstają wszystkie doświadczenia. W przeciwieństwie do podejść, które zaczynają się od mózgu i traktują świadomość jako zjawisko lokalne. Banks wychodzi od uniwersalności i bada, w jaki sposób indywidualność wyłania się z bezpostaciowej całości.

• Umysł reprezentuje uniwersalną inteligencję twórczą, źródło wszelkiego potencjału i siłę napędową twórczości. Jest to metafizyczny fundament, z którego wynika wszelkie zróżnicowanie i struktura. Stąd rezonuje z duchowymi pojęciami boskiego lub uniwersalnego źródła.
• Świadomość jest uniwersalną zdolnością, umożliwiającą postrzeganie i doświadczanie wszelkich form. Jest to podłoże, poprzez które realizowana jest przestrzeń, czas i materia.
• Myśl jest mechanizmem twórczym, który przekształca bezkształtny potencjał umysłu i świadomości w subiektywne, ustrukturyzowane rzeczywistości indywidualnego doświadczenia.

Perspektywa ta jest zgodna zarówno z ideami duchowymi, jak i pojawiającymi się paradygmatami fizyki. Na przykład próżnię kwantową rozumie się jako podstawowy stan wszechświata, zawierający potencjał wszystkich zjawisk fizycznych. Podobnie modele kosmologii sprzed Wielkiego Wybuchu opisują ponadczasowy, bezprzestrzenny obszar (domain), z którego wyłonił się obserwowalny wszechświat.

Ostatnie postępy w fizyce kwantowej dostarczyły nowych informacji na temat tego, w jaki sposób klasyczna rzeczywistość wyłania się z głębszych podstaw kwantowych. Coraz więcej badań wskazuje, że klasyczne zachowanie nie jest fundamentalną, lecz raczej wyłaniającą się właściwością dynamiki kwantowej. Philipp Strasberg i inni wykazali, że klasyczność powstaje naturalnie poprzez wykładnicze tłumienie spójności kwantowej. Kwestionuje to pogląd, że prawa klasyczne są pierwotne. Potwierdza, że rzeczywistość, której doświadczamy, nie jest nieodłączną strukturą klasyczną, ale przejawem głębszych, podstawowych zasad. Perspektywa ta rezonuje z teoriami proponującymi świadomość jako podstawowy aspekt istnienia.

Poprzez integrację 3P z mechaniką kwantową i teorią pola, norweska fizyk Maria Strømme proponuje matematyczne ramy świadomości. Umysł jest modelowany jako uniwersalna inteligencja napędzająca ewolucję rzeczywistości. Świadomość jest reprezentowana jako podstawowa dziedzina leżąca u podstaw świadomości i doświadczenia. Myśl służy jako mechanizm przekształcania potencjalności w ustrukturyzowaną rzeczywistość. Model ten reinterpretuje Wielki Wybuch jako zróżnicowanie świadomości uniwersalnej. Zapewnia matematyczną podstawę do zrozumienia nielokalności, pojawiania się czasoprzestrzeni i struktury subiektywnego doświadczenia. Inteligencja twórcza, Umysł, nie jest zlokalizowanym ani osobistym umysłem, ale siłą metafizyczną. Jest fundamentalna:

• zapewnia strukturę polu świadomości uniwersalnej Φ, analogicznie do Bohma i Hileya, gdzie podstawowe pole strukturyzuje rzeczywistość;
• odróżnia pola od ponadczasowego, bezkształtnego potencjału (stany strukturalne) i zapewnia spójność ewolucji rzeczywistości, łącząc niezróżnicowane źródło ze zróżnicowanymi zjawiskami fizycznymi.

Umysł jest traktowany jako źródło wszelkiego zróżnicowania i kreatywności. Jego wpływ modelowany jest matematycznie za pomocą operatorów i potencjałów, które rządzą zachowaniem pola świadomości.

Pole świadomości Φ jest centralną jednostką. Służy jako źródło wszystkich zjawisk, w tym przestrzeni, czasu, materii i indywidualnej świadomości. Analogicznie do pól fizycznych, Φ może istnieć w stanie niezróżnicowanym,. Może też różnicować się na wzbudzenia zlokalizowane, dając początek strukturom fizycznym lub indywidualnej świadomości.

Przed Wielkim Wybuchem: ponadczasowa uniwersalna świadomość

Koncepcja powszechnej świadomości przed Wielkim Wybuchem ma kluczowe znaczenie dla tych ram. W tym stanie rzeczywistość istnieje jako ponadczasowy i niezróżnicowany potencjał, pozbawiony przestrzeni, czasu i materii. Maria Strømme przedstawia matematyczną reprezentację tego stanu, jego parametry i mechanizmy rozpoczynające różnicowanie. Stan niezróżnicowany reprezentuje ponadczasowy stan powszechnej świadomości. Jest to superpozycja wszystkich możliwych konfiguracji rzeczywistości, istniejących w stanie czystego potencjału. W superpozycji wiele możliwości współistnieje jednocześnie, dopóki obserwacja lub interakcja nie zwinie go w jeden stan.

Koncepcja uwzględnia ponadczasowość – istnienie poza czasem. Uwzględnia też potencjalność – wszystkie możliwości współistnieją bez postępu czasowego, a superpozycja oddaje nieskończony potencjał uniwersalnej świadomości przed różnicowaniem. Kolaps powszechnej świadomości do zróżnicowanych stanów (podobnie kolaps superpozycji jako redukcja funkcji falowej) ma kluczowe znaczenie dla pojawienia się czasoprzestrzeni, materii i subiektywnego doświadczenia. Istnieje kilka ścieżek, dzięki którym może nastąpić różnicowanie. Autorka prezentuje prawdopodobne mechanizmy, które mogłyby ułatwić przejście od stanu niezróżnicowanego do form ustrukturyzowanych, odzwierciedlających kreatywność umysłu. Są to:

• łamanie symetrii (podstawowy proces w fizyce, w którym układ przechodzi ze stanu symetrycznego do asymetrycznego, często z powodu zaburzeń lub niestabilności);
• fluktuacje kwantowe (spontaniczne, losowe zmiany, które występują nawet w stanach próżni);
• autorefleksja i twórcze pojawienie się (unikalny mechanizm, dzięki któremu uniwersalna świadomość może się różnicować, stając się świadoma siebie).

Przyszłe badania mogą ujawnić dodatkowe mechanizmy:

• interakcje między świadomością uniwersalną a wtórnymi polami metafizycznymi lub fizycznymi;
• dynamikę nieliniową, w przypadku której załamanie może obejmować złożone, nieliniowe interakcje w polu świadomości, prowadzące do wyłaniających się właściwości wykraczających poza obecne modele;
• załamanie wielowymiarowe, w którym różnicowanie może zachodzić jednocześnie w wielu wymiarach, przy czym pewne wymiary pozostają ukryte do momentu aktywacji przez myśl.

Era po Wielkim Wybuchu: pojawienie się czasoprzestrzeni

Wraz z kolapsem powszechnej świadomości do zróżnicowanych stanów, zainicjowanym przez myśl uniwersalną, czasoprzestrzeń i materia wyłaniają się jako obserwowalne aspekty rzeczywistości. Jest to zbieżne z modelami kosmologicznymi, w których czasoprzestrzeń wyłania się z głębszych, nieprzestrzenno-czasowych struktur oraz następuje przejście od ponadczasowego i bezkształtnego potencjału w dynamiczną, ewoluującą rzeczywistość.

W tym kontekście przestrzeń i czas nie istnieją wcześniej, ale są wyłaniającą się właściwością wynikającą z procesu różnicowania. Ewoluujące pole świadomości Φ koduje właściwości i dynamikę czasoprzestrzeni, rezonując z teoriami grawitacji kwantowej, gdzie przestrzeń i czas powstają w wyniku splątania, informacji lub bardziej podstawowych pól kwantowych. Po kolapsie, jeśli przejściem rządzi złamanie symetrii, Φ ewoluuje zgodnie ze znanym w fizyce równaniem falowym.

W zależności od mechanizmu kolapsu – łamanie symetrii, fluktuacje kwantowe lub projekcja – mogą następować różne zachowania dynamiczne. Są to m.in.:  klasyczna ewolucja fal, pojawienie się stochastyczne lub dyskretna projekcja do zlokalizowanych stanów zróżnicowanych.

Następuje łączenie się świadomości i rzeczywistości fizycznej. Pole świadomości Φ działa jako źródło zarówno świadomości metafizycznej, jak i struktur fizycznych. Jego ewolucja łączy metafizyczne zasady umysłu, świadomości i myśli z fizycznymi zasadami rządzącymi czasoprzestrzenią i materią.

Gdy różnicowanie jest napędzane fluktuacjami kwantowymi, pole świadomości ewoluuje swobodniej, pod wpływem zaburzeń stochastycznych. Zaburzenia te przypominają fluktuacje kwantowe w zakrzywionej czasoprzestrzeni, które stanowią zalążki struktur wielkoskalowych w kosmologii. Podobnie tutaj działają jako siła twórcza, wytwarzając zmienność i złożoność skądinąd jednolitego pola.

W miarę jak pole świadomości Φ ewoluuje po kolapsie, zlokalizowane wzbudzenia manifestują się jako indywidualna świadomość. Wzbudzenia te pojawiają się jako „zmarszczki” lub dyskretne projekcje w polu uniwersalnym, odpowiadające istotom czującym, zdolnym do świadomości i subiektywnego doświadczenia. Interpretacja ta jest zgodna z Kwantową Teorią Pola (QFT). Zgodnie z nią zlokalizowane wzbudzenia pola podstawowego odpowiadają strukturom cząsteczkowym. Podobnie indywidualna świadomość jest to zlokalizowana struktura powstająca w zróżnicowanym polu świadomości. Analogicznie do wzbudzenia kwantowego wyłaniającego się z próżni.

W mechanizmach napędzanych potencjałem (takich jak spontaniczne łamanie symetrii) indywidualna świadomość jawi się jako stabilne, zlokalizowane obszary pola. Struktury te powstają, gdy Φ ustala się w minimach o niższej energii określonych przez potencjał, podobnie jak pola wczesnej kosmologii przeszły przejścia fazowe, które dały początek strukturom kosmicznym. Analogia ta odzwierciedla, w jaki sposób pole uniwersalne, początkowo niezróżnicowane, może generować stabilne i różnorodne struktury poprzez proces łamania symetrii. Struktury te odpowiadają poszczególnym czującym bytom.

W miarę powstawania czasoprzestrzeni i materii, myśl uniwersalna nadal działa zapadając się w zróżnicowane stany, w zlokalizowane formy świadomości, które odpowiadają świadomości indywidualnej. Podczas gdy myśl uniwersalna inicjuje różnicowanie i strukturę na poziomie kosmicznym, myśl osobista działa w zindywidualizowanym obszarze, generując percepcję chwila po chwili. Dynamiczna czasoprzestrzeń ewoluuje wraz z Φ, prezentując wzajemnie powiązany model rzeczywistości.

Źródło: https://pubs.aip.org/aip/adv/article/15/11/115319/3372193/Universal-consciousness-as-foundational-field-A