Dzieci, które pamiętają swoje poprzednie życie

Twierdzenia dzieci, że pamiętają poprzednie życie, są przedmiotem systematycznych badań od 1961 roku. Trzylatkowie opowiadają swoją historię w ciele osób, o których nie mogły dowiedzieć się zwykłymi środkami. Szczegóły potwierdzają się. Oprócz tego dzieci przejawiają zachowania, które wydają się być powiązane z ich poprzednim życiem.

W pierwszej połowie XX wieku pojawiły się doniesienia o dzieciach z rzekomymi wspomnieniami z poprzedniego życia. Po tym rozpoczęto bardziej systematyczne badania. Ian Stevenson, amerykański profesor, który był wówczas przewodniczącym Wydziału Psychiatrii Uniwersytetu Wirginii, opublikował przegląd tych przypadków w 1960 roku. W następnych latach wydał serię książek, przedstawiających łącznie ponad 2500 przypadków.

Po Stevensonie kolejni naukowcy przyczynili się do badań, zarówno we współpracy z pionierem w tej dziedzinie, jak i niezależnie. Do wybitnych badaczy pierwszego pokolenia po Stevensonie należą antropolog Antonia Mills, psychologowie Erlendur Haraldsson, Jürgen Keil, i Satwant Pasrichai, psychiatra Jim B. Tucker. W ostatnich latach istotny wkład wnieśli również młodsi badacze, tacy jak Ohkado Masayuki i James Matlock.

Wydział Studiów Percepcyjnych na Uniwersytecie Wirginii prowadzi bazę danych przypadków, w której każdy jest kodowany na dwustu zmiennych, co pozwala na statystyczną analizę wzorców zbioru. Oprócz analitycznych studiów przeprowadzono oceny psychologiczne dzieci w prorównaniu do ich rówieśników bez wspomnień z poprzedniego życia. Dokonano ponato obserwacji dorosłych, którzy opowiadali o swoich wspomnieniach z dzieciństwa, a także badania reakcji rodziców dzieci na ich relacje.

Poprzednie życia i życie między życiami

Przykładem jest przypadek urodzonej w jednej z indyjskich wsi Kumkum Verma. W wieku trzech i pół roku zaczęła ona opowiadać, że mieszkała w Darbhanga, mieście liczącym 200 tys. mieszkańców, oddalonym o 40 km. Podała nazwę nie tylko miasta, ale także jego części zamieszkanej przez rzemieślników. Opowiadała o życiu tamtejszej kobiety, podając wiele szczegółów. Spisano niektóre z tych opowieści. Stevensonowi udało się zdobyć ich kopie zawierające imiona członków rodziny, konkretne dane osobowe i wiele innych szczegółów. Przeprowadził dochodzenie i ustalił, że zeznania dziewczynki, łącznie z nazwiskami, odpowiadały życiu kobiety, która zmarła pięć lat przed narodzinami Kumkum.

Dzieci, które twierdzą, że pamiętają poprzednie życie, zazwyczaj zaczynają o nim mówić w bardzo młodym wieku, średnio 35 miesięcy. Wspomnienia często wydają się pojawiać spontanicznie, choć w niektórych przypadkach wydaje się, że stymuluje je jakiś czynnik wyzwalający w otoczeniui. Niektóre dzici relacjonują zdarzenia w sposób rzeczowy, ale wiele z nich okazuje intensywne emocje, płacząc z powodu wspomnierń swojej ostatniej rodziny lub prosząc, aby je do niej zabrano. Większość przestaje w późniejszym wieku mówić o poprzednim życiu, a mediana wieku, w którym milknie na ten temat, to 72 miesiące.

Relacje dotyczą zazwyczaj niedawnego życia, a mediana odstępu między śmiercią poprzedniej osoby a narodzinami dziecka wynosi zaledwie 16 miesięcy. Dzieci często skupiają się na końcu życia, a 75% opisuje sposób, w jaki umarły. Analizy wskazują, że poprzednie życie najczęściej skończyło się przedwcześnie. W 70% przypadków śmierć nastąpiła w sposób nienaturalny – morderstwo, samobójstwo, wypadek lub walka. Ale nawet w przypadkach śmierci naturalnej, osoba z poprzedniego życia była zwykle młoda, a 1/4 miała 15 lat lub mniej. Pozostałe poprzednie życia były dość zwyczajne, najczęściej w tym samym kraju i – choć nie zawsze – dość blisko. Około jedno na pięcioro dzieci ze wspomnieniami z poprzedniego życia twierdzi, że pamięta rzeczy, które wydarzyły się podczas przerwy między życiami.

Fobie i znamiona pasujące do ran

Oprócz rozmów o poprzednim życiu, wiele dzieci wykazuje zachowania, które wydają się powiązane z relacjami. W przypadkach, w których poprzednia osoba zmarła w sposób nienaturalny, ponad 35% dzieci wykazuje fobię lub intensywny strach przed tym sposobem śmierci. Przykładem jest dziewczynka, która w okresie niemowlęcym niezwykle nie lubiła przebywać w wodzie, do tego stopnia, że potrzeba było dorosłych, aby przytrzymywać ją w trakcie kąpieli. W momencie, gdy już nauczyła się mówić, opisała życie dziewczyny z innej wioski, która utonęła. Mały chłopiec zdawał się być przerażony samolotami. Później opisał życie mężczyzny, który zginął w katastrofie lotniczej. Fobie zdarzają się sporadycznie nawet w sytuacjach śmierci naturalnej. Na przykład w przypadku dziecka, które z wyraźną niechęcią traktowało jogurt. Przypomniało sobie ono życie mężczyzny, który zmarł po zjedzeniu dużej ilości jogurtu najwyraźniej skażonego bakteriami.

Intrygujące jest, że wiele dzieci miało znamiona pasujące do ran – zwykle śmiertelnych – poprzedniej osobowości. W 1997 roku Stevenson zebrał ponad 200 takich przypadków w publikacji „Reinkarnacja i biologia”. W miarę możliwości uzyskiwał dokumentację medyczną lub raporty z sekcji zwłok, aby potwierdzić tezę, że znamię u dziecka odpowiada ranie w poprzednim życiu. Jeśli dokumentacja nie była dostępna, przesłuchiwał naocznych świadków, którzy widzieli ciało po śmierci poprzedniej osoby. Badacz zidentyfikował wiele takich przypadków, w tym aż 18, w których dziecko urodziło się z podwójnymi znamionami odpowiadającymi zarówno ranie wejściowej, jak i ranie wyjściowej na ciele ofiary postrzału.

Przypadek chłopca z Luizjany

Stevenson koncentrował swoje wysiłki w miejscach, w których przypadki można było najłatwiej znaleźć, czyli w krajach, w których panowała powszechna wiara w reinkarnację. Pojawiło się więc pytanie, czy za ich powstanie w całości odpowiadają czynniki kulturowe. W latach 80. badacz opublikował przegląd 79 amerykańskich przypadków, choć niewiele dzieci złożyło wiarygodne oświadczenia na temat swojego poprzedniego życia. Wielu rodziców nie wierzyło w reinkarnację, a wypowiedzi ich dzieci na temat poprzedniego życia często były dla nich zagadkowe, a nawet niepokojące.

Następnie w 2003 roku Stevenson opublikował książkę o sprawach europejskich. Obejmowała ona między innymi 21 zbadanych przez niego przypadków dzieci, w tym 9 z Wielkiej Brytanii, a resztę z różnych krajów kontynentu. Choć nie miały one już takiej mocy dowodowej, to wykazały, że zjawisko występuje w kulturach, w których nie ma powszechnej wiary w reinkarnację.

Jeden zamerykańskich przypadków, który wywołał duże zainteresowanie mediów, został poddany krytycznym badaniom. James Leininger, chłopiec z Luizjany, w wieku dwóch lat zaczął mieć powtarzające się koszmary o katastrofie lotniczej. Następnie opowiedział o poprzednim życiu w roli amerykańskiego pilota zestrzelonego przez Japończyków podczas II wojny światowej. Rodzice chłopca spędzili kilka lat na badaniu jego opowieści, zanim ostatecznie zidentyfikowali żołnierza, którego życie zdawał się pamiętać. Zapisy sporządzone przed jego zidentyfikowaniem dokumentują, że James podał nazwę lotniskowca (Natoma), nazwisko przyjaciela na statku (Jack Larsen) oraz szereg szczegółów dotyczących katastrofy, które okazały się bardzo dokładne i osadzone w rzeczywistości.

Źródło: https://psi-encyclopedia.spr.ac.uk/articles/past-life-memories-research/