Wspomnienia z poprzedniego życia dorosłych

Wspomnienia z poprzedniego życia są zazwyczaj doświadczane przez bardzo małe dzieci i zanikają w ciągu kilku lat. Czasami jednak występują u starszych dzieci i dorosłych. Mogą utrzymywać się przez całe życie i często dotyczą prawdziwych ludzi i wydarzeń.

Osoba, która pamięta jedno lub więcej poprzednich wcieleń, często zaczyna wyrażać tę świadomość w wieku od dwóch do czterech lat, a wspomnienia zanikają w wieku od pięciu do ośmiu lat. Jednak niektórzy ludzie zachowują pamięć o poprzednim życiu. U innych wspomnienia z poprzedniego życia pojawiają się po raz pierwszy w wieku dorosłym lub powracają po okresie „amnezji”.

Chociaż zdecydowana większość badań nad reinkarnacją koncentruje się na dzieciach, badacze opublikowali wiele udokumentowanych przypadków dorosłych. Zbadano ich wspomnienia i stwierdzono, że odpowiadają one rzeczywistym ludziom, miejscom i wydarzeniom. Dorośli, którzy pamiętają poprzednie życia, wykazują wiele takich samych cech jak dzieci, w tym: behawioralne czy fizyczne (np. dziwne blizny). Ale istnieją też istotne różnice. Wspomnienia dzieci zdają się silniej przenikać do ich świadomego umysłu, podczas gdy dorośli mają silniejszą blokadę psychiczną. Dorośli częściej znajdują się w odmiennych stanach świadomości w trakcie hipnozy lub podczas snu. Dzieci znacznie częściej pamiętają gwałtowne zgony niż dorośli.

Laure Raynaud, która zmarła na przewlekłą chorobę

Pierwszym udokumentowanym przypadkiem są wspomnienia Laure Raynaud, która urodziła się we Francji w 1868 roku. Jako dziecko odrzucała katolickie zasady, w których została wychowana, podkreślając realność reinkarnacji. W dorosłości opowiadała, że sto lat temu w poprzednim życiu mieszkała w gorącym, słonecznym kraju, prawdopodobnie we Włoszech. Wiodła życie w bardzo dużym dwupiętrowym domu z wieloma wysokimi łukowatymi oknami i tarasami, w pobliżu parku ze starymi drzewami. Była przewlekle chora na „chorobę klatki piersiowej”, która często wywoływała u niej kaszel. Zmarła, gdy miała około 25 lat. Podróżując służbowo do Genui we Włoszech w 1913 roku od razu poczuła, że okolica jest jej dobrze znana i z pomocą miejscowej ludności odkryła dom pasujący do jej wspomnień. Kluczowym szczegółem było wspomnienie pochówku w kościele, a nie na cmentarzu, co było rzadkim przypadkiem. Potwierdzało to jej wcześniejszą tożsamość jako Giovanny Spontini, która zmarła na przewlekłą chorobę w 1809 roku.

Człowiek w poprzednim życiu, który pasuje do szczegółów

Zbadana przez Iana Stevensona sprawa dotyczyła niemieckiego przedsiębiorcy Ruprechta Schulza, urodzonego w 1887 roku. Charakteryzował się on dziwnym poczuciem znajomości miejsc, które odwiedzał w interesach. Po 50. roku życia przypomniał sobie, że był biznesmenem zajmującym się statkami i przebywał w ciemnym biurowcu w małym miasteczku portowym, przeglądając księgi rachunkowe, które zabrał ze starego sejfu. We wspomnieniach zdał sobie sprawę, że jest zrujnowany finansowo, przystawił do skroni broń i się zastrzelił. Schulz spisał wspomnienia, które potencjalnie można było zweryfikować, a następnie zaczął kontaktować się z urzędnikami w małych portach morskich na północnym wybrzeżu Niemiec. Pytał, czy znają osobę, która pasuje do szczegółów. Otrzymał pozytywną odpowiedź od informatora z Wilhelmshaven, że był taki męczyzna o nazwisku Kohler. Umożliwiło mu to skontaktowanie się z jego synem, który potwierdził, że szczegóły ze wspomnień są prawidłowe. Fakt, że Schulz spisał swoje wspomnienia zanim podjął próbę ich weryfikacji pozwolił Stevensonowi na stwierdzenie, że nie zostały one skażone opowieścią syna Kohlera, który potwierdził, że szczegóły wspomnień niemieckiego przedsiębiorcy zgadzają się z rzeczywistością.

Abdallah Abu Hamdan był burmistrzem Gharife

Ian Stevenson zbadał również sprawę Sulejmana Andary’ego z Turcji. We wczesnym dzieciństwie pamiętał on, że w poprzednim życiu miał dzieci i wymawiał ich imiona przez sen. Pamiętał również, że mieszkał w miasteczku o nazwie Gharife i był właścicielem tłoczni oliwy. Pewnego dnia, gdy miał jedenaście lat, poproszono go o pożyczenie książki religijnej. Stanowczo odmówił. Zapytany o powód nieuprzejmego zachowania stwierdził, że w poprzednim życiu nie pozwalał wynosić książek religijnych domu. Zainspirowany tym incydentem próbował wywołać kolejne wspomnienia. Przypomniał sobie, że nazywał się Abdallah Abu Hamdan i był burmistrzem Gharife. Te i inne szczegóły zostały potwierdzone przez mieszkańców miasteczka, którzy zauważyli, że Abdallah Abu Hamdan zmarł około dwanaście lat wcześniej. W wieku trzynastu lat Sulejman odwiedził Gharife i rozpoznał wiele osób, które znał z poprzedniego życia.

Wizje ukazujące życie i śmierć dziecka w odległej wiosce

Stevenson opisał sprawę Pratomwana Inthanu z Tajlandii. W wieku dziesięciu lat zaczęła ona medytować. Mając dwanaście lat  postanowiła zostać zakonnicą i zamieszkała tajskim klasztorze. W wieku dwudziestu lat, w trakcie medytacji techniką vipassana, miała serię wizji ukazujących życie i śmierć w odległej wiosce dziecka w wieku trzech miesięcy. Przypomniała sobie także okoliczności, w tym imiona rodziny i fakt, że dziecko zostało pochowane poza cmentarzem. W 1965 roku odwiedziła wieś i udało jej się odnaleźć rodziców małej dziewczynki. Jej szczegółowa wiedza przekonała parę, że jest ona odrodzoną córką, którą stracili w 1943 roku. Około dziesięć lat później Stevenson dowiedział się, że Pratomwan pamiętała drugie krótkie życie jako niemowlę. Potwierdzono takie szczegóły, jak imiona rodziców i miasto oraz fakt, że dziecko zmarło na chorobę powodującą gwałtowne wymioty.

Fortuna Mukesha Kumara ukryta pod filarem domu

Indyjski pisarz Krishanand opisał nagłą zmianę świadomości Mukesha Kumara, dziesięcioletniego indyjskiego chłopca. Miało to miejsce, gdy odwiedzający jego rodzinę bramin wygłosił mowę na temat właściwego życia. Mukesh upadł i zażądał, aby zabrano go do jego „prawdziwego domu”. Podał imię mieszkającej w nim kobiety i miejscowość. W trakcie drogi zaczął dawać wskazówki, jak trafić na miejsce. Gdy dotarli do domu, zawołał po imieniu przebywającvą w nim kobietę. Po tym, gdy otworzyła mu drzwi, objął ją twierdząc, że jest jej mężem. Oświadczył, że pod filarem domu jest ukryta spora suma pieniędzy, która pozwoli zaspokoić jej potrzeby. W trakcie rozmowy wykazał się znajomością informacji znanych jedynie kobiecie i jej zmarłemu mężowi. To przekonało ją, że rzeczywiście jest jej odrodzonym mężem. Kiedy wyszła, aby przygotować poczęstunek, Mukesh nagle wypadł z transu i rozglądał się zdezorientowany, próbując ustalić, gdzie się znajduje. Później rozkopano ziemię pod filarem, odkrywając małą fortunę w złocie i diamentach.

Źródło: https://psi-encyclopedia.spr.ac.uk/articles/adult-past-life-memories-research/